خدایا تو شاهد باش ما در تاریک ترین شبهای بشریت، وقتی دنیای غرب و مدرنیسم و قدرت و سرمایه و فناوری، وقتی دنیای عرب و ترک و قبیلگی و اسلام رحمانی و دین فردی، وقتی دنیای وسط بازی و خاکستری پوشی و منفعت طلبی و دکان داری، همه و همه پشت هم ایستادند، با همه تنهایی مان، با همه پر توانی و کم توانی مان، تو شاهد باش که ما کنار مظلوم ترین مظلوم ایستادیم.
نه وقتی جایزه میدادند، بلکه وقتی هزینه داشت. بهترین و پاک ترین خونهایمان را هدیه کردیم، ایستادیم و از خودیها طعنه شنیدیم. برای حق و نه برای قدردانی.
با علم به اینکه همین فلسطینی ممکن است فردا در دریای عربیت غرق شود. برای حق و نه برای قدردانی.
برای عادی نشدن جنایت.
برای فراموش نشدن انسانیت.
برای خوب ماندن خوبی.
برای لبیک به فرمان الهی که فرمود؛ اگر فریاد یا المسلمین مظلومی را شنیدید و پاسخ مثبت ندهید مسلم نیستند. پاسخ دادیم.
زخم خوردیم، اشتباه کردیم، آسیب دیدیم، از دست دادیم، اما ایستادیم.
و این نشان افتخار ماست.
اگر فلسطین قضیه الشرفا است، پس ملت ایران در تاریخ نوشت که شریف است. خدایا این نشان را از ما نگیر.
الحمدلله
والمنه لله